Μια τελευταία παρτίδα με το Διάβολο

Τις νύχτες η νοσταλγία σαν ένα προαιώνιο ξυστρί
διώχνει από πάνω μου τη λάσπη της καθημερινότητας,
Γυρνάω πίσω στα βροχερά νεανικά μου βράδια,
Πατρίδα μου άλλαξες, δεν μπορώ να σε αναγνωρίσω πια,
αλλά ξέρω τι θα πεις.. ούτε εσύ αναγνωρίζεις εμένα..

«που είσαι νιότη που έλεγες πως θα γινόμουν άλλος;»,
αυτό φοβόμουν και αυτό έπαθα,

γυρνάω στους δρόμους της πόλης μου σαν χαμένος,
ξένος ανάμεσα σε ξένους,
άγνωστα πρόσωπα, αδιάφορα βεβηλώνουν τους παιχνιδότοπους μας,
και οι παλιοί μου φίλοι, αυτοί επιβιβάστηκαν στα χρόνια και έφυγαν
και τώρα πια απέμεινα μόνος με τη λησμονιά να παίζω εκείνο το ξεχασμένο παιχνίδι..

Ξέχασε με λοιπόν και εσύ σύντροφε,
δεν μου έμεινε τίποτα από την νεανική μου περιουσία..
τα όνειρα τα απαλλοτρίωσαν οι θλίψεις..
έσβησαν όλα…
…ή σχεδόν όλα…

μου απέμεινε μονάχα αυτή η ανίκητη δίψα να τα κερδίσω όλα,
να παίξω μια τελευταία παρτίδα με τον Διάβολο,
όλα η τίποτα,
και αυτή την φορά να τα κερδίσω όλα…

Φθινόπωρο

Μια σκιά θανατερή θάμπωνε την ματιά του,
«από δυο ναυάγια επέζησα και τώρα αυτό» έλεγε κλαίγοντας με παράπονο,
Αλλά ποιος να τον καταλάβει και που να βρει το δικίο του;

Κανείς δεν ξέρει πόσες φορές έχασα το παιχνίδι με τον εαυτό μου,
πότε κανείς δεν θα μάθει πόσες φορές ναυάγησα στα ίδια μου τα δάκρυα,
ούτε πότε κανένας θέλω να με μάθει,
προτιμώ την ανωνυμία μου, την μοναξιά μου,
προτιμώ την βροχή…

..σα χρυσαφένια στάχια τα χρόνια μου χάνονται σιγά σιγά, σαπίζουν,
τα κρουστά σταφύλια της νιότης μου τα τρύγησαν οι μεγάλες επαναστάσεις,
τόσο που δεν έζησα απλά,
ώστε τώρα να λαχταρώ να ζήσω σαν ένας άνθρωπος δίχως όνομα,
δίχως σπουδαία ιστορία,
μα χορτάτος από στιγμές,
χωρίς αυλικούς και χωρίς κουστωδίες,
και που όταν πεθάνω να μυρίζω τρυγημένα αμπέλια και βρεγμένο χώμα…

Ο χρόνος -ποτάμι που κυλάει,
Δεν έζησα γιατί δεν πρόλαβα…
..όταν ήθελα δεν μπορούσα,
τώρα που ίσως μπορώ δεν έχω χρόνο, πεθαίνω…