Ektoras Thalassinos

Μια τελευταία παρτίδα με το Διάβολο

bizzme — Tue, 27 Jan 2009 20:10:35 +0000

Τις νύχτες η νοσταλγία σαν ένα προαιώνιο ξυστρί
διώχνει από πάνω μου τη λάσπη της καθημερινότητας,
Γυρνάω πίσω στα βροχερά νεανικά μου βράδια,
Πατρίδα μου άλλαξες, δεν μπορώ να σε αναγνωρίσω πια,
αλλά ξέρω τι θα πεις.. ούτε εσύ αναγνωρίζεις εμένα..

«που είσαι νιότη που έλεγες πως θα γινόμουν άλλος;»,
αυτό φοβόμουν και αυτό έπαθα,

γυρνάω στους δρόμους της πόλης μου σαν χαμένος,
ξένος ανάμεσα σε ξένους,
άγνωστα πρόσωπα, αδιάφορα βεβηλώνουν τους παιχνιδότοπους μας,
και οι παλιοί μου φίλοι, αυτοί επιβιβάστηκαν στα χρόνια και έφυγαν
και τώρα πια απέμεινα μόνος με τη λησμονιά να παίζω εκείνο το ξεχασμένο παιχνίδι..

Ξέχασε με λοιπόν και εσύ σύντροφε,
δεν μου έμεινε τίποτα από την νεανική μου περιουσία..
τα όνειρα τα απαλλοτρίωσαν οι θλίψεις..
έσβησαν όλα…
…ή σχεδόν όλα…

μου απέμεινε μονάχα αυτή η ανίκητη δίψα να τα κερδίσω όλα,
να παίξω μια τελευταία παρτίδα με τον Διάβολο,
όλα η τίποτα,
και αυτή την φορά να τα κερδίσω όλα…

Φθινόπωρο

bizzme — Mon, 22 Sep 2008 21:00:01 +0000

Μια σκιά θανατερή θάμπωνε την ματιά του,
«από δυο ναυάγια επέζησα και τώρα αυτό» έλεγε κλαίγοντας με παράπονο,
Αλλά ποιος να τον καταλάβει και που να βρει το δικίο του;

Κανείς δεν ξέρει πόσες φορές έχασα το παιχνίδι με τον εαυτό μου,
πότε κανείς δεν θα μάθει πόσες φορές ναυάγησα στα ίδια μου τα δάκρυα,
ούτε πότε κανένας θέλω να με μάθει,
προτιμώ την ανωνυμία μου, την μοναξιά μου,
προτιμώ την βροχή…

..σα χρυσαφένια στάχια τα χρόνια μου χάνονται σιγά σιγά, σαπίζουν,
τα κρουστά σταφύλια της νιότης μου τα τρύγησαν οι μεγάλες επαναστάσεις,
τόσο που δεν έζησα απλά,
ώστε τώρα να λαχταρώ να ζήσω σαν ένας άνθρωπος δίχως όνομα,
δίχως σπουδαία ιστορία,
μα χορτάτος από στιγμές,
χωρίς αυλικούς και χωρίς κουστωδίες,
και που όταν πεθάνω να μυρίζω τρυγημένα αμπέλια και βρεγμένο χώμα…

Ο χρόνος -ποτάμι που κυλάει,
Δεν έζησα γιατί δεν πρόλαβα…
..όταν ήθελα δεν μπορούσα,
τώρα που ίσως μπορώ δεν έχω χρόνο, πεθαίνω…

Απολύτρωση

bizzme — Mon, 22 Sep 2008 20:21:47 +0000

Από το χρόνο ο καθένας κρατάει κάτι για δική του χρήση,
άλλος τη νίοτη και άλλος τη λήθη,
σαν ένα γιατρικό σε αυτούς που αγάπησαν
και σ’ αυτούς που προδόθηκαν και τώρα ζούνε μόνοι…

Άλλοτε πάλι ανοίγω το βιβλίο, το βιβλίο του ερωτά μας
και κοιτάζω στην τελευταία σελίδα το μικρό αποξηραμένο μη με λησμόνει, εκείνο που μου έδωσες την τελευταία φορά που βρεθήκαμε στην άκρη της θάλασσας, λέγοντας μου «θα σε θυμάμαι για πάντα»
και νιώθω ότι με ξέχασες σαν αυτό το μικρό αποξηραμένο λουλούδι.
Θυμάσαι τι μου είπες;

Και όμως τώρα η λήθη έρχεται σαν ομίχλη, σκεπάζει τα όσα ζήσαμε,
τα κρύβει από τη ματιά, τα κρύβει,
και μόνο καμιά φορά τις νύχτες οι αναμνήσεις σαν ένας μακρινός φάρος μας δείχνουν ότι κάποτε περάσαμε από αυτά τα στενά και ανοιχτήκαμε στην μεγάλη θάλασσα,
σ’ αυτή που ναυαγήσαμε…

και που τώρα ναυαγοί ρουφάμε από τις πληγές μας το παλιό αίμα,
σαν μια προσπάθεια αποσύνδεσης απ’ το παρελθόν μας,
σαν μια προσπάθεια να ξορκίσουμε τα όσα ζήσαμε,
σαν μια προσπάθεια να μας βρει το μέλλον πιο αγνούς,
με φρέσκο αίμα, χωρίς αναμνήσεις,
με φρέσκα όνειρα..

Ω χρόνε, σπονδή στα περασμένα, σπονδή στα μελλούμενα,
Σπονδή στα χαμένα…

Μολύβια

bizzme — Tue, 16 Sep 2008 09:02:34 +0000

Θυμάμαι που όταν ζωγράφιζες
σου άρεσε να χρησιμοποιείς τα ξύσματα από τα μολύβια.
«Ζωντανεύει την εικόνα» συνήθιζες να λες γουρλώνοντας τα μάτια σαν παιδί. Και γελούσες, όλο γελούσες…

Και ίσως έτσι να γεννήθηκαν οι ωραιότεροι στίχοι μας:
από τ’ απομεινάρια της ζωής,
που πάντα δίνουν μια άλλη γοητεία σ’ αυτό που δεν ζήσαμε…

Ένα λεπτό και είναι αύριο

bizzme — Fri, 05 Sep 2008 22:14:02 +0000

Στεκόμασταν στην άκρη της αποβάθρας.
Το τραίνο περίμενε υπομονετικά. Σε κοίταξα στα μάτια.
Δάκρυζες όπως και εγώ. Τόσα χρόνια σύντροφοι στην χαρά, σύντροφοι και στην λύπη.
«Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησες.
«Σκέφτομαι εκείνο το βράδυ που προσπαθώντας να ισιώσεις την καρέκλα σου έπεσες. Θυμάσαι;» είπα.

Και άξαφνα ένα γέλιο νίκησε την θλίψη μας…
Τη θλίψη για όσα ζήσαμε πριν αλλάξουμε για πάντα ουρανό…